CdeZinE by CK

ความปวดร้าวที่(ไม่มีใคร)เข้าใจ

ครั้งที่เรายังรักกัน เราต่างมีความสุขทั้งสองฝ่าย เราแอบมองเขา และเขาก็แอบมองเรา ต่างฝ่ายต่างเป็นรักครั้งแรกของกันและกัน เราไปเที่ยวโน้น เที่ยวนี้ อย่างมีความสุข เราไปด้วยกันสองคนตลอด จนไม่มีใครสามารถจะแยกเราออกจากกันได้ ในส่วนตัวคิดว่าเมื่อมีเราสองคนก็ไม่มีอะไรจะมาแยกเราไปได้ และมันก็เป็นเช่นนั้นเราคบกันมาได้ปีกว่าแล้วแต่เราคิดว่าความผูกพันธ์ของเรามันมากกว่านั้น เราพากันไปไห้วพระที่วัดประจำ ไปดูหนังด้วยกัน...โอ้ว...เราช่างมีความสุขอะไรเช่นนี้ ปลายเดือนกรกฏาคม เมื่อ 8 ปีที่แล้ววันนั่น เป็นวันอาสาฬหบูชา เธอชวนผมไปเวียนเทียนที่วัด แต่ผมไม่อยากไปเพราะไม่สบาย เธอจึงไปกับเพื่อน พอรุ่งเช้าผมได้มาโรงเรียนตามปกติ สังเกตเห็นนักเรียนกลุ่มหนึ่งที่นั่งรวมกลุ่มกัน แต่ละคนพากันเอามือปิดหน้า ผมเพ่งมองจึงรู้ว่าเป็นเพื่อน ๆ ของเธอ ผมเดินเข้าไปใกล้กว่าเดิมอีก จึงเห็นว่าเพื่อนเธอพากันร้องไห้กันอยู่ทั้งกลุ่ม ผมจึงเอ่ยปากถามไปว่าเป็นอะไรกัน แต่ก็ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา ผมจึงเดินต่อไปที่ห้องของตัวเอง เข้าเรียนตามปกติ

ช่วงเวลาพักเที่ยงผมได้ตามหาเธอ เดินหาที่ห้องก็ไม่มีใครอยู่ เดินไปหาที่ห้องภาษาไทยที่เธอไปประจำ ก็ไม่เห็น ผมกำลังเดินกลับห้อง พร้อมครุ่นคิดว่าเธอไปอยู่ไหน ซักพักผมได้ยินเสียงเรียกชื่อผม เป็นเสียงของเพื่อนสนิทตะโกนร้องอย่างแตกตื่นมา พร้อมกับเสียงตะโกนที่ว่า "........ แฟนเอ็ง อยู่โรงบาล" ผมถามกลับไปอย่างตื่นเต้น ว่า " เป็นไร เธอ เป็นไร" เพื่อนของผมตอบกลับมาว่า "ถูกรถชนเมื่อวาน" หน้าตาของผมไม่มีคำบรรยายนอกจากคำว่าช็อค เหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อวานแต่ทำไมผมเพิ่งรู้ตอนเที่ยงวันต่อมา ผมเข้าไปหาเพื่อนของเธอ ถามว่า"เธออยู่ไหน เป็นยังไงกันแน่" เพื่อนของนิ่งแล้วก็ร้องไห้ ไม่ยอมตอบอะไร ซักพักมีเสียงพูดคนดังขึ้นมาว่า "เธอไปแล้ว"

--------------------************************************************------------------------------

เขียนต่อไม่ไหว