CdeZinE by CK

ในความว่างเปล่า
มีเพียงแสงดาวเป็นเพื่อน
วันเก่าๆ คล้ายจะลางเลือน
ความเหงาค่อยๆ เคลื่อนเข้ามา
นับตั้งแต่วันที่เธอเจอเขา
คำว่าเราก็เริ่มไร้ค่า
เมื่อมีใครคนหนึ่งก้าวเข้ามา
คงต้องเอ่ยคำลากันเสียที

ในความว่างเปล่า
คงเหลือแต่คนเหงาและโหยหา
กอดตัวเองใต้แสงจันทรา
มีแต่น้ำตาที่รดใจ

เมื่อเธอก้าวจากลา
ก็เหลือแต่น้ำตากับความเหน็บหนาว
ค่ำคืนร้างลา ตะวันฉายมากี่คราว
ที่ใจที่แตกร้าว ก็ไม่อาจบรรเทาเยียวยา

ในความว่างเปล่า
ไม่เหลือคำว่า"เรา"แล้วใช่ไหม
เมื่อเธอคนดีเดินจากไป
ไม่เหลือแม้เยื่อใยบางๆ
อยากขอบคุณเธอจริงๆ
ที่สอนบางสิ่งที่มีค่า
สอนให้ฉันได้รู้จักกับ"น้ำตา"
สอนให้รู้ว่าความรักเป็นเช่นไร

ใจดวงหนึ่งซึ่งมีแต่ความว่างเปล่า
ข้างในนั้นบรรจุความเศร้าเอาไว้
เพิ่มพูนขึ้นด้วยความเหงาจับใจ
ล้นออกมาก็ยังไร้รักจากเธอ

คืนเหงากอดเข่าน้ำตาพร่างพราว
มวลหมู่แสงดาวระยิบระยับปลอบขวัญ
อยู่กับคืนที่ร้าวกับใจว่างเปล่ามาหลายวัน
หวนคิดรำพันก็เท่านั้นแต่ไม่อาจจะลืมเธอ

ในคืนฟ้าไร้ดาว
ความว่างเปล่าเข้าปกคลุมท้องฟ้า
ไร้ซึ่งดวงดาวบนท้องนภา
ไร้ซึ่งเมฆา เพียงจันทราที่เดียวดาย

ฉันก็เพียงหนึ่งคน
ที่หมองหม่นบนความอ่อนล้า
นั่งเหงา อยู่เป็นเพื่อนจันทรา
ว่างเปล่าข้างกายา ไร้คู่มาเคียงครอง

ความว่างเปล่ากับความเหงา
อารมณ์เศร้าคงคล้ายๆ กันใช่ไหม
หรือความว่างเปล่ามันแค่เดียวดาย
ส่วนความเหงาใจมันทรมานมากกว่านะเธอ

ในความว่างเปล่า
คงมีความเหงาอยู่ใกล้ๆ
อารมณ์เศร้าเริ่มกล้ำกลาย
น้ำใส ๆ จึงไหลออกมา
ไม่โทษความว่างเปล่า
ที่ทำให้เศร้าได้เพียงนี้
ความผิดอยู่ที่เธอคนดี
ทิ้งฉันคนนี้ได้ลงคอ

ไร้ความรู้สึกในความว่างเปล่า
มีแค่ความเหงาและความหวั่นไหว
มีแต่เจ็บที่ฝังลึกในหัวใจ
ไม่มีเลยความห่วงใยจาก...ใครสักคน

หากเธอเหว่ว้าว่างเปล่า
บอกเล่าให้ฉันฟังได้
ถึงเราจะอยู่ห่างไกล
แต่เหมือนเราอยู่ใกล้กัน
จะช่วยรับฟังปัญหา
เดือดร้อนเรื่องใดมาบอกฉัน
ทุกข์สุขเราร่วมแบ่งปัน
ปัญหาร้อยพันไม่ต้องกลัว

ในความว่างเปล่า....
นั่งกอดเข่าแล้วร้องไห้
ทำไมคนดีถึงเดินจากไป
ไม่เหลือเยื่อใยให้แก่กัน
หากความรักที่ให้เธอไป
ไม่มีค่าพอจะรั้งเธอได้
ฉันคนนี้ก็คงต้องทำใจ
แล้วปล่อยให้เธอเดินจากไปโดยดี...

ก็แค่เพียงความว่างเปล่า...กับความเหน็บหนาวที่ถามหา
เพียงลบเลือนเรื่องเก่าๆ..และการเวลา...ใจหยุดถามหาเค้าเสียที

ก็แค่เพียงความว่างเปล่า....กับเรื่องราวที่ตามมา
ทิ้งความรู้สึกที่เหมือนจะเป็นบ้า...นอนหลับตาแล้วคงดี

ก็แค่เพียงความว่างเปล่า....กับเรื่องราวของชีวิตคู่
ยิ่งคิดก็ยิ่งจะหดหู่....ช่วงนี้ทิ้งไปเสียคำว่าชีวิตคู่
เก็บแรงพลังไว้เพื่อต่อสู้..กับความจริงที่เป็นอยู่...ยอมรับมัน

ปล่าวเปลี่ยวใจเหลือเกิน
เพียงเธอเดินมาพบหน้า
ไม่กล้าแม้กระทั่งสบตา
กลัวความชินชาในตัวเธอ
สายตาแห่งความว่างเปล่า
ปล่อยให้คนเหงาพร่ำเพ้อ
ไม่กล้าแม้จะสบตาเธอ
กลัวใจเผลอรักเธอข้างเดียว

วันนี้เงยหน้ามองท้องฟ้า
หยดน้ำตาก็รินไหลออกมา..หยุดไม่ได้
ปวดร้าว..เจ็บลึกอยู่ภายใน
กรีดร้องก้องหัวใจ..เจ็บเหลือทน

ณ เวลานี้ก็เหลือเพียงความว่างเปล่า
กับความเศร้าและน้ำตาที่เอ่อล้น
ง่ายหลือเกิน..ทิ้งกันง่ายดายหนอคน
ทำเหมือนว่าฉันไร้ตัวตน..ไม่มีหัวใจ

คำรักคำเก่าที่เธอให้ไว้
ทำลายหัวใจจนว่างเปล่า
ทิ้งร้างไว้เพียงความเศร้า
ให้ความเหงาปกคลุมหัวใจ

จะผ่านไปได้ไหม...
จะต้องทนไปอีกสักกี่ครั้ง
จะต้องรออีกกี่คืนถึงจะมีพลัง
ทำลายเงาที่มาบดบังหัวใจ

*รวมกลอน ในความว่างเปล่า